Η φανέρωση των υιών του Θεού

 «Διά τούτο ο κόσμος δεν μας γνωρίζει, διότι δεν γνώρισε Αυτόν. Αγαπητοί μου, τώρα είμαστε παιδιά Θεού, και ακόμα δεν έχει φανερωθεί τι θα είμαστε, γνωρίζουμε όμως, ότι, όταν φανερωθεί  θα είμαστε όμοιοι Του, γιατί θα τον δούμε όπως είναι.»  (Α’ Ιωάν.3:1,2)

 

Η δόξα του Θεού κρυμμένη σε σάρκα  

          Παρά το γεγονός ότι οι προφήτες  της Παλαιάς Διαθήκης μίλησαν για τον ερχομό του Μεσσία και με σαφήνεια  προδιέγραφαν τα χαρακτηριστικά Του, όταν ήλθε στον κόσμο αυτό, ο λαός Ισραήλ όχι μόνο δεν τον αναγνώρισε, αλλά ούτε και που διανοήθηκε ποτέ πως κάτω από το σάρκινο πέπλο αυτού που γνώριζαν σαν τον Ιησού από την Ναζαρέτ, τον ξυλουργό, τον υιό της Μαρίας, κρυβόταν ο Θεός ο ίδιος. Τα έργα  και τα λόγια του Ιησού βέβαια μαρτυρούσαν ποιος ήταν και πως ο Πατέρας Του ήταν Αυτός που τον απέστειλε στον κόσμο, ο κόσμος όμως δεν τον γνώρισε, ούτε οι άρχοντες του αιώνα αυτού, επειδή αν τον γνώριζαν δεν θα σταύρωναν τον Κύριο της δόξας.

          Γεννημένος από το σπέρμα του Δαβίδ κατά σάρκα, η ιδιότητα Του ως του Μονογενή Υιού του Θεού ήταν κρυμμένη και ο ίδιος προτιμούσε  να αποκαλεί τον Εαυτό Του σαν Υιό του Ανθρώπου, «Καταφρονημένος και απορριμμένος από τους ανθρώπους, άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθενείας και ως άνθρωπος από τον οποίον αποστρέφει κάποιος το πρόσωπο  καταφρονήθηκε και τον λογιστήκαμε σαν τίποτε» (Ησαΐας 53:3). Κάτω όμως από εκείνο το σάρκινο και ταπεινό σκήνωμα του Ιησού του Ναζωραίου,  κρυβόταν ο Υιός του Θεού, ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Κύριος της δόξας. Αν και οι άνθρωποι δεν τον γνώρισαν, ο ίδιος είχε βαθιά επίγνωση του ποιος είναι και ήξερε πως ο Πατέρας Του τον γνώριζε, και ότι μόνο Αυτός μπορούσε να αποκαλύψει την ιδιότητα Του σε αυτούς που ο Ίδιος ήθελε: « … και κανένας γνωρίζει τον Υιό, ειμή ο Πατέρας, ούτε τον Πατέρα γνωρίζει κάποιος, ειμή ο Υιός» (Ματ.11:27).  Οι δύο μαθητές του Ιωάννη είδαν τον δάσκαλο τους να δείχνει στον Ιησού λέγοντας, «ιδού ο αμνός του Θεού» και τον ακολούθησαν, χωρίς να ξέρουν και πολύ καλά το γιατί, αυτοί, καθώς και οι υπόλοιποι μαθητές είχαν ελκυστεί προς Αυτόν και τον ακολούθησαν, αλλά λίγο, πολύ λίγο γνώριζαν με Ποιον είχαν να κάνουν, ακλουθώντας Τον και ακούγοντας Τον και βλέποντας Τον, περισσότερο και περισσότερο θαύμαζαν και απορούσαν: «Ποιος να είναι αυτός, ότι και ο άνεμος και η θάλασσα υπακούουν σε Αυτόν!» (Μάρκ.4:41).  Στην Καισαρεία των Φιλίππων ο Πέτρος, απαντώντας στην ερώτηση «τι λέγουν οι άνθρωποι ότι είμαι;» απάντησε, «Εσύ είσαι ο Χριστός ο Υιός του ζωντανού Θεού». Η αποκάλυψη αυτή βέβαια δεν προήλθε από σάρκα και αίμα και ούτε ήταν καρπός της διανοητικής οξυδέρκειας του Πέτρου, αλλά όπως τον διαβεβαίωσε ο Ιησούς ήταν αποκάλυψη Θεού, (Ματ.16:16-17). Εκεί στον σταυρό, όταν ο Ιησούς έκραξε με φωνή μεγάλη και παρέδωσε το πνεύμα, διαβάζουμε πως μεταξύ άλλων το καταπέτασμα του ναού σχίστηκε από πάνω προς τα κάτω. Αυτό που ήταν κρυμμένο έμελλε τώρα να γίνει φανερό, γιατί με το σχίσιμο του πέπλου της σάρκας του Ιησού στον σταυρό έγινε δυνατή η  έκχυση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, διά του Οποίου ο Θεός θα φανέρωνε σε μυριάδες καρδιές ανθρώπων, από κάθε έθνος και γλώσσα και φυλή πως ο Ιησούς από την Ναζαρέτ δεν ήταν ένας κοινός άνθρωπος αλλά ο Θεός μέσα σε σάρκα, ο Μέγας Σωτήρας,  Χριστός ο Μεσσίας, ο Υιός του Ζωντανού Θεού.

 

 Όταν Αυτός φανερωθεί, θα φανερωθούμε και εμείς μαζί Του

          Κανένας μας δεν μπορεί να διανοηθεί σε τι μας μεταμορφώνει ο Θεός με τη χάρη Του και την ενέργεια του Αγίου Του Πνεύματος. Η πλήρης γνώση θα έρθει όταν Ο Χριστός φανερωθεί με τη δεύτερη παρουσία Του στη γη: «όταν ο Χριστός, η Ζωή μας φανερωθεί, τότε και εσείς μαζί με Αυτόν θα φανερωθείτε μέσα στην δόξα» (Kολ.3:4). Ο κόσμος, όπως είδαμε πιο πάνω, δεν αναγνώρισε τον Χριστό και ούτε και εμάς τα παιδιά του Θεού μπορεί να αναγνωρίσει. Ο Ιωάννης προσθέτει, πως αν και από τώρα είμαστε παιδιά Θεού, εντούτοις δεν έχει φανερωθεί ακόμα πώς και τι ακριβώς θα είμαστε. Αυτό που μάτι δεν είδε ούτε αυτί άκουσε ούτε ανέβηκε σε καρδιά ανθρώπου, που ο Θεός ετοίμασε γι’ αυτούς που τον αγαπούν, δεν έχει φανερωθεί ακόμα. Καθώς το σάρκινο πέπλο κάλυπτε τη δόξα και την ιδιότητα του Ιησού, το ίδιο και μαζί με μας, αυτό που πραγματικά είμαστε και προοριζόμαστε δεν έχει φανερωθεί ακόμα, μόνο όταν Αυτός φανερωθεί, η δόξα της εκκλησίας Του θα φανερωθεί. Η φανέρωση αυτή θα γίνει ταυτόχρονα με τη δική Του φανέρωση γιατί η εκκλησία Του, η νύμφη Του, είναι το σώμα και το πλήρωμα Του (Εφ.1:23), είναι ένα μαζί Του και γι’ αυτό δεν είναι δυνατό να φανερωθεί χωρίς αυτή και καθώς ο Ίδιος είναι ένδοξος το ίδιο και αυτή θα φανερωθεί μαζί Του ένδοξη. Από τώρα η βαθιά επιθυμία όλων των γνήσιων παιδιών του Θεού είναι να μεταμορφωθούν και να μοιάσουν στον Ιησού. Την ημέρα εκείνη, θα ανακαλύψουν ότι είναι όμοιοι Του, όχι μόνο σε ομοιότητα ζωής και χαραχτήρα, αλλά επίσης και σε ομοιότητα δόξας. Η δόξα του αναστημένου Υιού, που είναι στα δεξιά του Πατέρα, ξεπερνά κάθε μας φαντασία και ούτε μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Όλοι εμείς που γευτήκαμε την ουράνια δωρεά και γίναμε μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος και γευτήκαμε τον Λόγο του Θεού και τις δυνάμεις του ερχόμενου αιώνα γνωρίσαμε μόνο σε μέτρο τη δόξα και την ωραιότητα του Ιησού. Την ημέρα εκείνη όμως, όταν φανερωθεί, θα τον δούμε πρόσωπο με πρόσωπο, όχι διά κατόπτρου αλλά όπως είναι, με τα μάτια του νέου σώματος που θα έχει αναστηθεί άφθαρτο από τους νεκρούς, θα τον δούμε καθαρά και θα αντιληφθούμε τη μεγάλη δόξα που είχε πριν ακόμα γίνει ο κόσμος, με την οποία ο Πατέρας του τον δόξασε (Ιωαν.17:5), θα δούμε την Μεγαλειότητα και την Πληρότητα Του! Ακούσαμε γι’ αυτή και την πιστέψαμε, αλλά άλλο είναι να ακούς και άλλο είναι να βλέπεις. Και ω θαύμα θαυμάτων, θα δούμε τους εαυτούς μας επίσης, αυτό που ακριβώς είμαστε μέσα στον Χριστό, αυτό που γίναμε με τη χάρη Του, μέσα από την παιδεία της αγάπης Του και την στενοχώρια των θλίψεων, ενώπιον Του, χωρίς ατέλειες και αδυναμίες και περιορισμούς, άγιους και άμωμους μέσα στην αγάπη, όμοιοι με Αυτόν, μέσα στην ίδια δόξα! Τότε, η ελπίδα της δόξας, που είναι για μας ο Χριστός μέσα μας θα βρει την εκπλήρωση της.

 

Ο Ιησούς φέρει πολλούς υιούς στην δόξα

             Το κρυφό ρεύμα του αμετάβλητου και αμετάθετου θελήματος του Θεού ρέει ακατάπαυστα κάτω από την ιστορία του κόσμου από την αρχή της ως το τέλος. Αυτός εργάζεται τα πάντα σύμφωνα με τη βουλή του θελήματος Του, γράφει στην επιστολή του προς την εκκλησία της Εφέσου ο Παύλος. Η ύψωση και η πτώση βασιλείων, η ευλογία και η κρίση των εθνών, είναι αόρατα συνδεδεμένη με τον σκοπό του θελήματος Του που είναι να ανακεφαλαιώσει τα πάντα, στον ουρανό και στη γη, μέσα στον Χριστό. Όλα οδηγούν προς την κατεύθυνση αυτή και η εκκλησία Του έχει τον ρόλο της για την εκπλήρωση των βουλών Του. Ο Θεός εργάζεται ακατάπαυστα μέχρις ότου τα πάντα υποταχτούν κάτω από τα πόδια του Χριστού και της εκκλησίας των πρωτοτόκων του υιών, εγκαθιδρύοντας έτσι την αιώνια του βασιλεία στη γη. Ο σκοπός Αυτού, διά του οποίου έγιναν τα πάντα και στον οποίον ανήκουν τα πάντα, είναι να φέρει πολλούς υιούς στην δόξα, ένα βασίλειο ιεράτευμα, ένα έθνος άγιο (Α’ Πετρ.2.9), που μαζί με Αυτόν θα κληρονομήσουν και θα κυβερνήσουν τη μέλλουσα οικουμένη: «διότι δεν υπέταξε σε αγγέλους την οικουμένη την μέλλουσα» (Εβρ.2:5). Διαμέσου των υιών αυτών ο Θεός θα μπορεί να φανερώσει τον Εαυτό Του, τις ένδοξες Του αρετές και τηνπολυποίκιλη σοφία Του στους επερχόμενους αιώνες. Η άμετρη δόξα του Θεού μπορεί να εκφραστεί μόνο μέσω πολλών υιών, που θα φερθούν στην δόξα και θα είναι όμοιοι με τον Ιησού (Εβρ. 2:10), (Α’ Ιωάν.3:2). Ο κάθε ένας από αυτούς τους υιούς θα φέρει και θα φανερώνει μέρος της δόξας αυτής του Θεού και όλοι, μαζί με τον Χριστό την κεφαλή τους, θα μπορούν να εκφράσουν και να φανερώσουν το άπειρο μεγαλείο και δόξα του Αόρατου, Παντοδύναμου, Πάνσοφου Θεού. 

            Η παλαιά κτίση είχε υποταχτεί στη ματαιότητα,  λόγω της πτώσης του Αδάμ και ο σπόρος της φθοράς και του θανάτου σπάρθηκε μέσα σε κάθε τι ζωντανό. Από τη στιγμή εκείνη δεν περνά ούτε μια στιγμή χωρίς πόνο και δάκρυ και θάνατο, όλα γύρω μας είναι μάρτυρες αυτής της τραγωδίας. Αν είχαμε αυτιά να ακούμε (Ο Ιησούς είχε) θα ακούαμε την σιωπηλή κραυγή της κτίσης που κράζει «έως πότε, Κύριε;»  Τα πάντα γύρω μας με στεναγμούς αλάλητους εκφράζουν τον πόνο τους «επειδή εξεύρουμε ότι όλη η κτίση στενάζει και αγωνιά μέχρι σήμερα» (Ρωμ. 8.22). Η υποσυνείδητη επίγνωση κάθε κτίσματος είναι πως η φθορά και ο θάνατος δεν έχουν μέρος στον σκοπό της ύπαρξης τους και γι’ αυτό στενάζουν μέσα τους, περιμένοντας την ημέρα της απολύτρωσης τους: «Διότι η μεγάλη προσδοκία της κτίσης προσμένει την φανέρωση των υιών του Θεού. Επειδή η κτίσης υποτάχτηκε στην ματαιότητα, όχι θεληματικά, αλλά λόγω αυτού που την υπόταξε, με την ελπίδα ότι και αυτή η κτίση θα ελευθερωθεί από την δουλεία της φθοράς και να μεταβεί εις την ελευθερία των υιών» (Ρωμ.8.19-21). Όταν τα παιδιά του Θεού ελευθερωθούν από τον νόμο της φθοράς και του θανάτου, διά της εκ νεκρών ανάστασης, τότε και η υπόλοιπη κτίση θα ελευθερωθεί επίσης, θα ανανεωθεί και θα αποκατασταθεί στην αρχική της υγεία και ωραιότητα. Τα όρη και οι λόφοι θα αντηχήσουν τότε με αγαλλίαση και όλα τα δέντρα του αγρού θα κροτήσουν τα χέρια και θα εκφράσουν όσο ποτέ άλλοτε τη δόξα του Θεού. Ο ουρανός, η γη, τα δέντρα, τα ζώα, περιμένουν την ώρα αυτή της απολύτρωσης τους από τη φθορά και τον θάνατο που είναι συνδεδεμένη με τη φανέρωση των υιών του Θεού.  Κάθε κτίσμα, την ένδοξη εκείνη μέρα,  ανανεωμένο θα βρει τη θέση του μέσα στη νέα κτίση προς δόξα Θεού. Τέλος στο θάνατο και τη φθορά, τέλος στη βία το μίσος και τον πόλεμο, τέλος στη θλίψη, στη μόλυνση του αέρα και της γης και της θάλασσας, τέλος στα καταστροφικά, ακραία καιρικά φαινόμενα: « … ο λύκος θα κατοικεί μαζί με το αρνί, και η λεοπάρδαλη θα αναπαύεται με το ερίφι και ο μόσχος και ο σκύμνος και τα σιτευτά μαζί, και το μικρό παιδί θα τα οδηγεί.  Και το δαμάλι και η αρκούδα θα βόσκουν μαζί, τα μικρά τους θα αναπαύονται μαζί  και το λιοντάρι θα τρώει άχυρο όπως το βόδι.  Και το παιδί που θηλάζει θα παίζει στην τρύπα της έχιδνας, και το απογαλακτισμένο παιδί θα βάζει το χέρι του στη φωλιά της οχιάς. Δεν θα κακοποιούν, ούτε θα φθείρουν σε όλο το άγιο μου όρος· διότι η γη θα είναι γεμάτη με τη  γνώση του Κυρίου, όπως τα νερά σκεπάζουν τη θάλασσα.» (Ησ.11:6-9).  

 

Η ανάσταση του σώματος 

       «Εάν δε κατοικεί μέσα σας το Πνεύμα Αυτού που ανάστησε τον Χριστό από τους νεκρούς,  θα ζωοποιήσει και τα θνητά σας σώματα δια του Πνεύματος Αυτού που κατοικεί μέσα σας» (Ρωμ.8:11). Είχαμε πει προηγουμένως πως η μεγάλη σωτηρία την οποία ο Ιησούς εξασφάλισε για μας δεν αποκλείει, αλλά περιλαμβάνει την απολύτρωση του φθαρτού μας σώματος. Αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο, γιατί η επερχόμενη δόξα δεν μπορεί να φανερωθεί παρά μόνο μέσω ενός απολυτρωμένου, άφθαρτου, ένδοξου σώματος. Το παρόν θνητό μας σώμα δεν μπορεί να βαστάξει την επερχόμενη δόξα των υιών, πώς είναι δυνατό να βάλεις τον ωκεανό σε ένα ποτήρι; Δεν είναι δυνατό. Πώς είναι δυνατόν να χωρέσει και να κατοπτριστεί η δόξα του αναστημένου Χριστού μέσα από τα χωματένια αυτά σκεύη; Δεν είναι δυνατό. Πριν αυτό γίνει το παρόν σώμα της ταπείνωσης μας πρέπει να αλλάξει, πρέπει να γίνει ουράνιο, άφθαρτο, ένδοξο σώμα, να γίνει σύμμορφο του δικού Του σώματος: «ο Οποίος θα μετασχηματίσει το σώμα της ταπείνωσης μας, ώστε να γίνει σύμμορφο με το σώμα της δόξας Αυτού κατά την ενέργεια δια της οποίoς μπορεί να υποτάξει τα πάντα στον Εαυτό Του» (Φιλ.3:21). Η ανάσταση των νεκρών πρέπει επομένως να προηγηθεί της φανέρωσης των υιών Του. Μακάρι ο Θεός να φωτίσει τα μάτια του νου μας και να μας δώσει πνεύμα αποκάλυψης και σοφίας, για να δούμε  και να γνωρίσουμε την ελπίδα της πρόσκλησης και τον πλούτο της δόξας της κληρονομιάς μας, «Διότι όσους προγνώρισε, τούτους και προόρισε σύμμορφους της εικόνας του Υιού Του, δια να είναι Αυτός πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών όσους δε προόρισε, τούτους και κάλεσε· και όσους κάλεσε, τούτους και δικαίωσε· και όσους δικαίωσε, τούτους και δόξασε.» (Ρωμ.8:29,30).

 

      Ο Ιησούς, ο πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών, που μέσω του ένδοξου απολυτρωτικού Του έργου, ικανοποίησε τον Θεό και Πατέρα, θα γεμίσει το ουράνιο Του σπίτι με πολλούς ένδοξους υιούς, που θα φανερωθούν ταυτόχρονα με τη δική Του φανέρωση, αφού θα έχουν πρώτα αναστηθεί από τους νεκρούς. Όλοι που έγιναν μέτοχοι της υπόσχεσης του Αγίου Πνεύματος  και αναγεννήθηκαν, προσδοκούν τώρα την απολύτρωση του σώματος τους και την υπόσχεση της υιοθεσίας. «Αλλά και εμείς»,  προσθέτει ο Παύλος, «που έχουμε την απαρχή του Πνεύματος, και οι οποίοι στενάζουμε μέσα μας κάτω από το βάρος αυτού του σώματος, περιμένουμε την υιοθεσία, την απολύτρωση του σώματος μας» (Ρωμ.8:.23).

 Η δωρεά του Αγίου Πνεύματος είναι ο αρραβώνας της κληρονομίας μας μέσα στον Χριστό και η σφραγίδα ότι έχουμε προοριστεί σε υιοθεσία από τον Θεό, δια της εκ νεκρών ανάστασης. Σε αυτή την μεριά της αιωνιότητας έχουμε γνωρίσει και γευτεί την σωτηρία του Θεού, αλλά όχι ακόμα την πληρότητα της: « … διότι με την ελπίδα σωθήκαμε, ελπίδα δε η οποία βλέπεται δεν είναι ελπίδα, διότι εκείνο το οποίο βλέπει κάποιος, γιατί και ελπίζει; εάν δε ελπίζουμε εκείνο το οποίο δεν βλέπουμε με υπομονή περιμένουμε» (Ρωμ.8:24). Για λόγους που ο Κύριος μας γνωρίζει, παρά την αναγέννηση μας, θέλησε τα θνητά μας σώματα να παραμείνουν κάτω από τον νόμο της φθοράς και του θανάτου, μέχρι καιρού, οπότε και αυτά θα γνωρίσουν αιώνια λύτρωση. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ο Θεός δεν απαντά πάντα τα αιτήματα θεραπείας. Ναι, τα θνητά αυτά σώματα που είναι ακόμα σώματα ταπείνωσης, τα χωματένια και εύθραυστα αυτά σκεύη, που ως ένα σημείο γεύτηκαν τη δόξα και τις δυνάμεις του ερχόμενου αιώνα, που  έγιναν ναοί του Αγίου Πνεύματος και μέσα τους κατοίκησε ο Χριστός, δεν έχουν ακόμα λυτρωθεί, αλλά συνεχίζουν να είναι αδύνατα και ασθενή, να κουράζονται, να φθείρονται και να γερνούν μέχρι την ημέρα της απολύτρωσης τους. Όλοι που έχουν την απαρχή του Πνεύματος προσμένουν την ημέρα αυτή, την απολύτρωση του σώματος, την απελευθέρωση τους από αυτό, από το βάρος και τους περιορισμούς του και τις αδυναμίες του, κάτω από τις οποίες τώρα στενάζουν, ζητώντας να το ξεντυθούν και να ντυθούν το αθάνατο και άφθαρτο σώμα που ο Θεός ετοίμασε για αυτούς (Α’ Κορ.5:2). Αυτό θα γίνει μέσα σε μια στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, με τον ερχομό του Κυρίου, τα νεκρά σώματα των αγίων θα ξεπηδήσουν από τα μνήματα τους με αθάνατη ωραιότητα, ικανά να δουν και να αντικατοπτρίσουν τη δόξα του Χριστού σε όλο της το μεγαλείο: «Ιδού μυστήριο λέγω προς εσάς, όλοι μας δεν θα κοιμηθούμε, όλοι μας όμως θα μεταμορφωθούμε, μέσα σε μια στιγμή, μέσα σε ριπή οφθαλμού, στην τελευταία σάλπιγγα. Διότι θα σαλπίσει και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι και εμείς θα μεταμορφωθούμε. Διότι το φθαρτό τούτο πρέπει να ντυθεί αφθαρσία και το θνητό αθανασία» (2Κορ.15.51-53). Ξέρουμε πως δεν είναι δυνατό να κοιτάξουμε τον ήλιο με γυμνά μάτια, πως είναι δυνατόν τότε να κοιτάξουμε την δόξα του Χριστού, όταν Αυτός κατεβεί από τον ουρανό με τους αγίους του αγγέλους και τις μυριάδες των αγίων Του με αυτά τα μάτια και να σταθούμε ενώπιον Του μέσα σε αυτά τα σώματα; Χρειαζόμαστε άλλα μάτια και άλλα σώματα που θα μπορούν να το κάνουν και γι’ αυτό τον λόγο είναι που πρέπει να αλλάξουν αμέσως με τον ερχομό Του, διαφορετικά μπροστά του θα λιώσουμε σαν κερί. Όλα που συμβαίνουν στον κόσμο και στις ατομικές μας ζωές, καλό ή κακό, οδηγούν στη μέρα της φανέρωσης των υιών του Θεού. Η ώρα εγγίζει που οι νεκροί θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού και θα αναπηδήσουν από τα μνήματα τους μεταμορφωμένοι, τότε είναι που θα εκπληρωθεί ο λόγος που γράφτηκε, «Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη» (Α’ Κορ. 15:54), όταν θριαμβευτικά θα ακουστεί η φωνή από μυριάδες μυριάδων: «Πού θάνατε, το κεντρί σου, πού, Άδη,  η νίκη σου;» Η χαρμόσυνη αγγελία θα ακουστεί τότε από τον Πατέρα Θεό, για κάθε έναν υιό Του: «υιός μου είσαι, σήμερα σε γέννησα». Αλληλούια! 

Η ανάσταση του σώματος θα είναι ότι ήταν η αναγέννηση για το πνεύμα, και η σωτηρία για την ψυχή, έτσι ώστε πνεύμα ψυχή και σώμα, εντελώς αγιασμένα να είναι έτοιμα και ικανά εκφράζουν τη δόξα και το μεγαλείο του Θεού, μέσα από ένα ολοκληρωτικά απολυτρωμένο νέο άνθρωπο: Η ανάσταση του σώματος από τους νεκρούς, θα είναι η ολοκλήρωση της σωτηρίας μας θα είναι η σφραγίδα και η απόδειξη ότι είμαστε υιοί: «Αυτός που άρχισε καλό έργο θα το ολοκληρώσει μέχρι την μέρα του Ιησού Χριστού» (Φιλ.1:6). Το ίδιο όπως με τον Ιησού, που εισήλθε στην δόξα Του με την ανάσταση Του και ορίστηκε Υιός Θεού δια δυνάμεως, έτσι θα είναι και με τους άλλους υιούς. Ο Αναστημένος Ένδοξος Κύριος είναι ο Νέος Ουράνιος Άνθρωπος μέσα στον οποίον ο Θεός έκτισε και εμάς μέσα στο μυστήριο του θελήματος Του: «Διότι είμαστε ποίημα Του, κτισθέντες μέσα στον Χριστό…» (Εφ.2:10). Με την ανάσταση τους από τους νεκρούς οι άγιοι όλων των αιώνων θα βρουν το μέρος τους μέσα σε Αυτόν, την τάξη τους, το ύψος τους, τον προορισμό τους και μαζί με τον Χριστό θα είναι η Νέα Κτίση του Θεού, «όποιος είναι μέσα στον Χριστό είναι νέα κτίση». 

 Ποιοι άραγε να είναι αυτοί οι υιοί; Από πού προήλθαν; Η απάντηση είναι, πως αυτοί δεν είναι άγγελοι, ούτε Χερουβείμ και Σεραφείμ, όχι, είναι άνθρωποι που γεννήθηκαν από γυναίκες, που έζησαν μέσα σε αυτό τον κόσμο σαν παρεπίδημοι και πάροικοι και ξένοι μέσα σε αυτόν. Ξένοι, χωρίς πατρίδα, προσμένοντας την πόλη που έχει θεμέλια και της οποίας Τεχνίτης και Δημιουργός είναι ο Θεός. Είναι αυτοί που αγάπησαν τον Κύριο Ιησού πάνω από μητέρα και πατέρα και γυναίκα και υιούς και θυγατέρες, που με τη χάρη του Χριστού σήκωσαν τον σταυρό τους και Τον ακολούθησαν, που έχασαν την ζωή τους και γι’ αυτό την ξαναβρήκαν ένδοξη. Είναι όλοι αυτοί που αγοράστηκαν ανάμεσα από τους ανθρώπους, ως απαρχή στον Θεό και στο Αρνί, που δεν μολύνθηκαν με γυναίκες (δεν είχαν κοινωνία με πνεύματα ακάθαρτα που παρέμειναν αγνοί, παρθένοι για το Νυμφίο Χριστό, που τον ακολούθησαν  παντού όπου «αν υπάγει», (είχαν δηλαδή προσωπική σχέση μαζί Του και όχι απλά θρησκευόμενοι) άνθρωποι στους οποίους το στόμα δεν βρέθηκε δόλος (διδαχές πλάνης) (Αποκ. 14:4,5). Άνδρες και γυναίκες που ο Θεός προγνώρισε πριν γίνει ακόμα ο κόσμος και που έκλεξε μέσα στον Χριστό, που αγιάστηκαν από το Άγιο Πνεύμα και που με την ενέργεια Του μεταμορφώθηκαν και κτίστηκαν στην εικόνα και ομοίωση του Κυρίου τους. Είναι αυτοί που μέσα τους κατοίκησε και έζησε το Πνεύμα του Χριστού, που έφαγαν την σάρκα Του και ήπιαν το αίμα Του, που έμειναν μέσα σ’ αυτόν και μέσα στην αγάπη Του. Οι περισσότεροι είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, άσημοι κατά τον κόσμο, με ονόματα άγνωστα, που δεν είναι γραμμένα στην ιστορία, αλλά που είναι γραμμένα μέσα στο βιβλίο της ζωής, που έζησαν μέσα από  αιώνες,  αναμεταξύ των άλλων ανθρώπων και των οποίων η μερίδα συνήθως ήταν τα παθήματα, οι διωγμοί, οι δοκιμασίες, οι θλίψεις. Μερικοί από αυτούς ήταν κατά σάρκα πατέρες, μητέρες, αδελφοί, αδελφές, υιοί και θυγατέρες, που έζησαν σε αυτή τη γη και έκαναν το θέλημα του Πατέρα τους που είναι στους ουρανούς, που τον λάτρεψαν μέσα στο Πνεύμα και την αλήθεια, που περπάτησαν ταπεινά, άνθρωποι που δοκιμάστηκαν σαν το χρυσάφι στη φωτιά, που δεν προσκύνησαν τους θεούς του κόσμου τούτου,  που υπέμειναν, που δε στράφηκαν προς τα πίσω, που παρέμειναν πιστοί μέχρι το τέλος.  Πλήθη από κάθε έθνος, φυλή και γλώσσα, περιφρονημένοι από τον κόσμο από τον οποίον διώχτηκαν, μαρτύρησαν, φυλακίστηκαν, αποκεφαλίστηκαν για χάρη του Ιησού, για τους οποίους ο κόσμος δεν ήταν άξιος. Είναι αυτοί που ονομάζονταν Χριστιανοί, όχι  κατ’ όνομα, όχι γιατί ανήκαν σε ένα δόγμα χριστιανικό, αλλά άνθρωποι που τίμησαν το όνομα που έφεραν, πιστοί στον Κύριο τους, δεν υποχώρησαν στις πιέσεις του κόσμου αυτού, νίκησαν, δεν συμμορφώθηκαν με το σχήμα του κόσμου, διαφυλάχτηκαν με την δύναμη του Θεού σε σωτηρία έτοιμη να αποκαλυφτεί τον έσχατο καιρό. Όλοι αυτοί,  θα φανερωθούν την μέρα εκείνη μέσα στη δόξα των υιών του Θεού, όμοιοι με τον Ιησού Χριστό σε δόξα και ωραιότητα. «Αυτός που νικά θα κληρονομήσει τα πάντα», είπε ο Κύριος στον Ιωάννη, «και θα είμαι σε αυτόν Θεός και θα είναι σε μένα υιός». (Αποκ. 21:7). 

Πρόθεση του Θεού είναι μέσω των υιών αυτών να φανερώσει την πολυποίκιλή Του σοφία, την ωραιότητα τη δύναμη και τα ένδοξα, άπειρα χαρακτηριστικά Του, γιατί η άμετρη Του δόξα και το απερίγραπτο μεγαλείο Του μπορούν να εκφραστούν μόνο μέσω πολλών υιών,  που ο Ιησούς θα φέρει στη δόξα. Ο κάθε υιός θα φέρει μέρος  της δόξας αυτής, που με τη σειρά της θα συμπληρώνει αυτή των άλλων και όλοι, μαζί με τον Χριστό σαν κεφαλή,  θα εκφράζουν το μεγαλείο και τη δόξα του αόρατου Θεού. Τα παρόντα θνητά μας σώματα δεν είναι ικανά για κάτι τέτοιο και γι’ αυτό, όπως πιο πάνω αναφέραμε, εξ ανάγκης επιβάλλεται η ανάσταση τους  και η μεταμόρφωση τους σε άφθαρτα και ένδοξα σώματα. Όλα οδηγούν προς αυτό. Ας μη συγχυζόμαστε. Μπορεί οι άνθρωποι να τρέχουν εδώ και εκεί, να εργάζονται τα προγράμματα τους, τα σχέδια τους, να κάνουν τις συνθήκες τους, να κάνουν ετοιμασίες για  πολέμους, οι δυνατοί να καταπατούν και να εξουσιάζουν τους αδύνατους, κάτω όμως από την επιφάνεια των ανθρώπινων έργων και ενεργειών εργάζεται ο Κύριος, σιωπηλά αλλά δυνατά. Ενεργώντας πάντα σύμφωνα με τη βουλή του θελήματος Του,  εργάζεται πίσω από τα φαινόμενα, φέρνοντας τον αιώνα τούτο προς στο τέλος του, καθώς και στην αρχή του νέου και της νέας Του κτίσης: «Επειδή, δέστε, κτίζω καινούργιους ουρανούς, και καινούργια γη· και δεν θα υπάρχει μνήμη των προηγούμενων ούτε θα έρθουν στον νου. Αλλά, ευφραίνεστε και χαίρεστε πάντοτε σ' εκείνο που κτίζω …» (Ησ.65:17,18).

Καθώς με την ανάσταση Του από τους νεκρούς ο άνθρωπος Ιησούς εισήλθε στην δόξα Του, λαμβάνοντας την υιοθεσία, το ίδιο και οι άλλοι υιοί. Η  ανάσταση από τους νεκρούς θα σημαίνει την είσοδο τους στην παρουσία του Θεού, επίσημα πλέον ως οι υιοί Του. Ο αναστημένος και δοξασμένος Ιησούς είναι ο Ουράνιος Νέος Άνθρωπος, η Νέα Κτίση, μέσα στον οποίον ο Θεός,  μέσα στο μυστήριο του θελήματος Του, έχτισε και μας. Αυτό για το οποίο ο Χριστός ενσαρκώθηκε, πέθανε και αναστήθηκε θα είναι τη μέρα εκείνη κατά πάντα έτοιμο και συμπληρωμένο. Είχε από την αρχή υποσχεθεί πως δεν θα έχανε τίποτε από αυτό που του εμπιστεύθηκε ο Πατέρας και τώρα ιδού, αυτό που άρχισε το τελείωσε. Η φανέρωση των υιών του Θεού θα είναι το αποκορύφωμα της ένδοξης Του σωτηρίας, η δόξα για την οποία υπέμεινε τη ντροπή, καθώς παρέμεινε προσηλωμένος στο θέλημα του Πατέρα και υπέφερε τις ωδίνες του θανάτου. Κανένας δεν μπορεί να  φανταστεί και ούτε κανένας μπορεί με λόγια να περιγράψει τη δόξα της μέρας εκείνης.  Ω! τι δόξα περιμένει αυτούς που με υπομονή και πίστη περίμεναν να κληρονομήσουν την υπόσχεση της υιοθεσίας! Όλη η κτίση θα αγαλλιάσει και θα δοξάσει τον Μεγάλο Δημιουργό για την απολύτρωση της από τα δεσμά της φθοράς. Πραγματικά,  η μέρα εκείνη θα ονομαστεί η μέρα των ημερών και θα είναι ασύγκριτη σε μεγαλοπρέπεια και δόξα. Τότε είναι που θα έχουμε πλήρη κατανόηση των γραφομένων του Παύλου: «… επειδή φρονώ πως τα παθήματα του παρόντος καιρού, δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη δόξα που πρόκειται να αποκαλυφθεί σε μας» (Ρωμ.8:18), « … γιατί η ελαφριά προσωρινή μας θλίψη εργάζεται σε μας αιώνιο βάρος δόξας» (Α’ Κορ. 4:17).  

Προσδοκούμε λοιπόν τον ερχομό Του, όχι με μια προσμονή αδιάφορη, αλλά με την προσμονή αυτή που περιμένει κάποιος ένα αγαπημένο του πρόσωπο να επιστρέψει από μακριά, προσμένοντας από στιγμή σε στιγμή να φανεί, το ίδιο και εμείς. Όλα θα γίνουν εν ριπή οφθαλμού, μέσα σε μια στιγμή, στο άκουσμα της τελευταίας σάλπιγγας, οι νεκροί θα αναστηθούν με δοξασμένα και άφθαρτα σώματα και όλοι μας που τον προσμένουμε θα μεταμορφωθούμε. «Ιδού έρχεται μετά των νεφελών και θα τον δει κάθε οφθαλμός». Ναι, Αυτός που μας αγαπά, που μας έλουσε από τις αμαρτίες με το αίμα Του, που μας έκανε βασιλείς και ιερείς στον Θεό και Πατέρα Του έρχεται για να κάνει μια νέα αρχή και μια νέα κτίση, που θα την εμπιστευτεί κάτω από την εξουσία και διακυβέρνηση των υιών της αγάπης Του. 

Ζούμε στις πιο δύσκολες μέρες του αιώνα αυτού και σαν παιδιά του Θεού αναγνωρίζουμε πως η πάλη μας δεν είναι με σάρκα και αίμα, αλλά ενάντια στις αρχές, ενάντια στις εξουσίες, ενάντια στους κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνα τούτου. Το Πνεύμα του αιώνα αυτού ενάντια στο οποίο είναι η πάλη  των υιών του Θεού, είναι πνεύμα σατανικό, αντίχριστο, πνεύμα ψεύδους και πλάνης, που πλανά όλα τα έθνη, σύντομα όμως δεν θα υπάρχει, θα καταργηθεί για πάντα. Ο σκοπός του είναι να επιβληθεί από το  ένα άκρο της γης ως το άλλο και να ισοπεδώσει τα πάντα, μεταβάλλοντας τους νόμους και τα διατάγματα του Θεού. Ζητά μεταξύ άλλων  να αλλοιώσει την αλήθεια του ευαγγελίου, που είναι η μόνη δύναμη προς σωτηρία και να διαστρέψει τον χαρακτήρα της εκκλησίας του Χριστού. Αυτό που ο προφήτης Ησαΐας είπε αιώνες προηγουμένως, ίσως ισχύει  για τις δικές μας μέρες περισσότερο από κάθε άλλη φορά: «Η γη πενθεί, μαραίνεται, ο κόσμος ατονεί, μαραίνεται, οι ψηλοί από τους λαούς τής γης είναι ατονισμένοι. Και η γη μολύνθηκε κάτω από τους κατοίκους της· επειδή, παρέβηκαν τους νόμους, άλλαξαν το διάταγμα, αθέτησαν αιώνια διαθήκη. Γι' αυτό, η κατάρα κατέφαγε τη γη, κι αυτοί που κατοικούσαν σ' αυτή ερημώθηκαν· γι' αυτό, οι κάτοικοι της γης κατακάηκαν, και έμειναν λίγοι άνθρωποι. Το νέο κρασί πενθεί, η άμπελος είναι σε ατονία, όλοι αυτοί που ευφραίνονται στην καρδιά στενάζουν.» (Ησ. 24: 4-8). Οι μόνοι που διακρίνουν το τι γίνεται και έχουν δύναμη και εξουσία να αντισταθούν είναι αυτοί που γεννήθηκαν από τον Θεό, «διότι κάθε τι που γεννήθηκε από τον Θεό, νικά τον κόσμο…» (Α’ Ιωαν.5:4). 

Ο Ιωάννης είδε, σε μια από τις οράσεις του, τα στρατεύματα στον ουρανό, που ακολουθούσαν αυτόν που είναι ο Πιστός και ο Αληθινός, να δίνουν μαζί την τελική μάχη και να υπερισχύουν,  υποτάσσοντας ο Θεός όλους τους εχθρούς τους κάτω από τα πόδια τους. Η υπόσχεση σε αυτούς που νικούν είναι ότι θα έχουν εξουσία πάνω στα έθνη και θα τα  ποιμάνουν με ραβδί σιδερένιο.  Το θέλημα του Θεού είναι όπως τα παιδιά Του μείνουν όρθια σαν στύλοι στον οίκο Του, αλλά και γονατιστοί ενώπιον Του, προσευχόμενοι όπως η αλήθεια αναβλαστήσει από τη γη και η δικαιοσύνη σκύψει από τον ουρανό και ο Κύριος δώσει το αγαθό και η γη τον καρπό της (Ψαλ.85:11,12). Όπως ο Υιός τις μέρες που περπάτησε στη γη, ήταν ο Μάρτυρας ο Πιστός, έτσι και τα υπόλοιπα παιδιά Του, είναι φως και αλήθεια αναμεταξύ των συνανθρώπων τους. Μέσα από το δικό τους περπάτημα, την όλη διαγωγή τους και τα λόγια τους φανερώνουν αυτό που ο Θεός είναι και όρισε από την αρχή. Οι νόμοι Του, οι λόγοι Του, τα διατάγματα Του, τα προστάγματα Του, είναι απαράβατα.

 

                                                                               Μίλτος Γιαπάνης